Stilte kan oorverdovend zijn voor mensen die er niet vertrouwd mee zijn. Het kan ook uitdrukking zijn van een enorme leegte. Ik hoor regelmatig van mensen die hun partner hebben verloren: ‘Ik zet de radio of de tv maar aan, dan heb ik wat leven om me heen’. In de stilte spreekt de afwezigheid van hun geliefde zo sterk dat het niet voortdurend te verdragen is. Ze roept de verlatenheid naar boven die rouwende mensen kan overvallen.
Stilte kan ook een bron van inspiratie zijn: ruimte om verdriet door je heen te laten gaan, herinneringen te overdenken, je geliefde aanwezig te weten in alle dingen van die vertrouwde ruimte. Dat kan genezend en helend werken. En meer in het algemeen: wie kent, na een drukke dag, niet dat verlangen naar stilte? Even geen prikkels, niets hoeven, even op adem komen?
Zulke momenten bieden ook een moment van bezinning, een gelegenheid om ons uit te laten tillen boven onze dagelijkse beslommeringen. Het brengt ons bij onszelf en bij wat ons draagt en overstijgt.
Zo schrijft lekendominicaan en voorganger Anneke Grunder n.a.v. wensen geformuleerd door parochianen. Een meditatie. Zomaar, en toch de moeite. Wil je de gehele tekst lezen? Klik hier.
Parochie Heilig Hart Winterslag 
Geef een reactie